دنیایی از همه چیز - بیوگرافی ریاضیدانان

زندگی نامه کورت گودل

پیمان — Sun, 30 Jan 2011 22:43:03 GMT

کورت گودل (Kurt Godel)

کورت گودل (به آلمانی: Kurt Gödel) ، منطق‌دان و فیلسوف آمریکایی اتریشی الاصل در 28 آوریل 1906 در شهر برنو در بخش مرکزی کشور چکسلواکی سابق به دنیا آمد. او دومین فرزند از دو فرزند خانواده ای مهاجر و آلمانی بود که در صنایع نساجی شهر کار می کردند.
قابل توجه‌ترین منطق‌دان اعصار که آثارش تاثیرات بسیار وسیعی بر تفکرات علوم و فلسفه قرن بیستم گذاشت، زمانی که بسیاری مانند برتراند راسل، آلفرد وایتهد و دیوید هیلبرت پیشگامان استفاده از منطق و تئوری مجموعه‌ها برای فهم مبانی ریاضیات بودند.
گودل با دو قضایای ناتمامیت شهرت دارد که درست یک سال بعد از اخذ مدرک دکترا از دانشگاه وین در سال ۱۹۳۱ (یعنی در سن ۲۵ سالگی وی) به چاپ رسید.
او همینطور نشان داد که فرضیه پیوستار را نمیتوان به وسیله اصول پذیرفته شده در تئوری مجموعه ها ، به فرض پایداری آن اصول باطل کرد. او سهم عمده یی برای اثبات تئوری به وسیله تبیین ارتباط بین منطق کلاسیک ، منطق شهودی و منطق کیفی داشت.

زندگی و تحصیلات گودل
کورت جوان در تمامی دوران تحصیل دبستان و دبیرستان خود حتی یک بار هم نمره ای غیر از عالی نگرفت، اما با این حال هنوز نشانه ای ویژه از نبوغ خارق العاده ی خود را بروز نداده بود. او کودکی بسیار پرسش گر بود، به طوری که دیگران او را آقای چرا می نامیدند. کورت در عین حال شخصیتی درون گرا داشت.
گودل در سال 1924، پس از فارغ التحصیلی از مدرسه فنی برنو، سرزمین مادری اش را به منظور ثبت نام در دانشگاه وین - یعنی همان جایی که برادرش چهار سال پیش برای ادامه تحصیل در رشته پزشکی رفته بود - ترک کرد. هرچند اقتصاد وین در آن دوران رو به وخامت داشت، اما دانشگاه وین، همچنان شهرت و اعتبار قبلی خود را حفظ کرده بود. وین در آن دوران - یعنی مابین دو جنگ جهانی - با وجود محدودیت های مادی، مرکزی برای شکوفایی خلاقیت ها در عرصه علم، هنر و فلسفه بود.

گودل پس از ثبت نام در دانشگاه، قصد تحصیل در رشته فیزیک را داشت، اما پس از زمان کوتاهی و تحت تاثیر برنامه های سخنرانی فیلیپ فورت وانگلر و هانس هان به ریاضیات روی آورد. چیزی نگذشت که استعداد خارق العاده او توجه دیگران را جلب کرد؛ به طوری که تنها دو سال پس از ورود به دانشگاه از او دعوت شد که در جلسات مناظره گروهی که توسط هان و فیلسوفی به نام موریتزشلیک از دو سال قبل پایه گذاری شده بود، شرکت کند. این گروه که بعدها به حلقه وین شهرت یافت، تحت تاثیر نوشته های ارنست ماخ بود. ماخ، منطق گرای مشهوری بود که معتقد بود همه چیز را می توان به کمک منطق و مشاهده تجربی صرف توضیح داد، بدون آنکه نیازی به متوسل شدن به متافیزیک باشد.
حضور در حلقه وین، سبب آشنایی گودل با متفکرانی نظیر رادلف کارناپ - که در زمینه فلسفه علم کار می کرد - و همین طور کارل منگر ریاضیدان شد و زمینه را برای آشنایی او با مبحث ریاضی و فلسفه مهیا کرد. اعضای حلقه وین بویژه مجذوب نوشته های لودویگ ویتگنشتاین در مورد حد نهایی آن چیزی که زبان می تواند در مورد زبان بگوید بود. احتمالا همین مسئله انگیزه ای برای گودل بوده تا مشابه آن را در ریاضیات جست وجو کند. (آیا درستی تمامی عبارات درست ریاضی، بر مبنای اصول ریاضیات قابل اثبات است؟).
برخی از اعضای حلقه وین نظیر کارناپ، هان و فیزیکدانی به نام هانس تیرینگ در تحقیقات فراروان شناسی نیز فعال بودند و گودل نیز به این موضوع بسیار علاقه مند بود (سال ها بعد، گودل به یکی از دوستان صمیمی اش به نام اسکارمورگنسترن گفت که آیندگان نسبت به این مسئله قضاوت خواهند کرد که چگونه دانشمندان قرن بیستم که ذرات بنیادین جهان را کشف کرده بودند، حتی نتوانستند احتمال وجود قابلیت های بنیادین فراروان شناختی در انسان را مطرح کنند).
به هر حال نهایتا گودل وارد دیدگاه پوزیتیویستی حلقه وین که اندیشه های ماخ را گسترش می داد، نشد. در واقع دیدگاه گودل، دیدگاهی افلاطونی بود؛ او معتقد بود علاوه بر دنیای مادی، دنیای معانی نیز وجود دارد که انسان با کمک الهام می تواند به آن راه یابد. بنابراین برای او برخی عبارات، ارزش حقیقی دارند، حتی اگر قابل اثبات نبوده یا به شکل تجربی، قابلیت پذیرفته شدن یا رد شدن را نداشته باشند. همین نگرش، کمکی بود برای ارائه دیدگاه های ارزشمند ریاضی گودل.
اگرچه گودل مباحثه گری دقیق و فوق العاده بود، اما بندرت در جلسات حلقه وین شرکت می کرد، مگر آنکه بحث بر سر ریاضیات می بود. درواقع می توان گفت پس از سال 1928 او دیگر در جلسات گروه شرکت نکرد، اما به جای آن به عضو فعالی در جلسات ریاضی که توسط منگر تشکیل شده بود، بدل شد. محتوای این جلسات در نشریه ای که به طور سالانه منتشر می شد به چاپ می رسید. گودل در سردبیری این نشریه همکاری داشت و بعدها خود، ده ها مقاله در آن به چاپ رساند.

نظریات او
در همین دوران بود که گودل ناگهان به چهره ای شناخته شده در عرصه منطق ریاضی بدل شد. این شهرت بویژه حاصل انتشار دو مقاله بود؛ یکی از این دو، تز دکترای او بود که مسئله بازی را که در سال 1928 توسط دیوید هیلبرت و ویلهلم آکرمن مطرح شده بود، حل کرد. این مسئله را به زبان ساده می توان چنین بیان کرد: آیا می توان درستی تمام عبارت هایی را که در به کارگیری تمام تفسیرهای نمادهای منطقی درست هستند، اثبات کرد؟
به نظر می رسید که جواب باید مثبت باشد و گودل نیز همین را نشان داد. تز دکترای او نشان داد که اصول منطق که تا آن زمان گسترش داده شده بود، توانایی برآورده کردن هدف نهایی منطق یعنی اثبات درستی همه آنچه درست است، بر مبنای مجموعه اصول مزبور را دارد، اما این اثبات، هنوز یک استثنا داشت و آن، در مورد اعداد طبیعی (یعنی پایه ای ترین مفاهیم دنیای ریاضیات) بود. این اثبات نشان نمی داد که آیا می توان درستی هر گزاره درست در مورد اعداد طبیعی را نیز براساس اصول پذیرفته شده نظریه اعداد ثابت کرد یا خیر؟
اصول مزبور (اصول نظریه اعداد) پیش از آن در سال 1889 توسط گیوسپه په آنو، ریاضیدان ایتالیایی تدوین شده بود. اصل استقرای ریاضی یکی از اصول مزبور است. این اصل بیان می کند که هر ویژگی که برای عدد صفر درست بوده و همین طور در صورت درست بودن برای عدد طبیعی n، برای n+1 نیز درست باشد، باید برای تمامی اعداد طبیعی درست باشد. این اصل که گاهی از آن به اصل دومینو نیز یاد می شود زیرا همانند بازی دومینو، اگر اولی بیفتد مابقی نیز تا آخر می افتند در نگاه اول، بدیهی به نظر می رسید، اما ریاضیدانان دریافتند که این اصل دارای ابهام است، چراکه فقط به خود اعداد دلالت نداشته، بلکه به ویژگی های آنها نیز دلالت دارد، بنابراین، چنین عبارت اصطلاحا مرتبه دومی بیش از حد مبهم به نظر می رسید که به عنوان مبنایی برای نظریه اعداد طبیعی به کار رود.
بدین ترتیب، نسبت به اصل استقرا تجدیدنظر شد و این اصل در ردیف اصول بی شمار دیگری قرار گرفت که به جای دلالت بر ویژگی های عمومی اعداد، به فرمول های خاصی دلالت دارند. متاسفانه همان طور که منطق دانی نروژی به نام تورالف اسکولم چند سال قبل از ارائه قضیه گودل نشان داده بود، این رده از اصول، منحصر به اعداد طبیعی نبوده بلکه در ساختارهای ریاضی دیگری نیز ارضا می شوند.
تز دکترای گودل حاکی از آن بود که می توان تمامی عبارات را براساس اصول اولیه اثبات کرد، اما یک هشدار هم در آن وجود داشت و آن این بود که چنانچه عبارتی در حوزه اعداد طبیعی درست باشد، اما در حوزه سیستم دیگری از ریاضیات -که همان اصول سیستم اعداد طبیعی را ارضا می کند- نادرست باشد، آنگاه درستی آن عبارت، قابل اثبات نخواهد بود. در آغاز به نظر نمی رسید که این استثنا، مسئله ای اساسی باشد، چراکه ریاضیدانان می پنداشتند که چنین هویت هایی که براساس اصول اعداد طبیعی رفتار کرده، اما اساسا متفاوت از آنها هستند، اصلا وجود ندارند، اما در همین زمان بود که دومین قضیه گودل، ضربه تمام کننده را وارد کرد.
در سال 1931، گودل در مقاله دیگری نشان داد که عبارات درستی در حوزه اعداد طبیعی وجود دارد که درستی آنها قابل اثبات نیست (به عبارت دیگر، او نشان داد که هویت هایی در ریاضیات وجود دارند که اگرچه از اصول نظریه اعداد طبیعی تبعیت می کنند، اما رفتاری متفاوت از این اعداد دارند). در آن زمان، برخی از ریاضیدانان که از زیر سئوال رفتن بنیادهای ریاضیات غمگین شده بودند، پنداشتند اگر تمامی عبارات درست را به عنوان اصول اولیه فرض کنیم، می توان از ضربه این گیوتین، جاخالی داد، اما باز هم گودل نشان داد که تا جایی که ما از قوانین مکانیکی صرف ریاضیات استفاده می کنیم، هیچ تفاوتی نخواهد کرد که کدام گزاره ها را به عنوان اصل بپذیریم، چراکه اگر آنها در مورد اعداد طبیعی درست باشند، درستی عبارات درست دیگری در مورد اعداد مزبور، همچنان غیرقابل اثبات باقی خواهد ماند. اینگونه بود که دیگر امیدی برای ریاضیدانان باقی نماند. چاره ای نبود و آنها باید ناکامل بودن ریاضیات در تبیین تمامی ابعاد حقیقت را می پذیرفتند. خود گودل معتقد بود که این ناکامل بودن، حاکی از آن است که استنتاج قضایا نمی تواند صرفا مکانیکی باشد و باید نقش شهود انسان را نیز در تحقیقات ریاضی، مورد توجه قرار داد. بدین ترتیب، او از زاویه یک ریاضیدان و با همان منطق و زبان ریاضیات، ناکامل بودن ذاتی ریاضیات را در شناخت اثبات کرد و بدین ترتیب از لزوم اتکا به حقیقتی فراسوی ساختارهای ریاضی در شناخت جهان خبر داد.

آشنایی با آلبرت انیشتین
گودل، سال تحصیلی 1934-1933 را در مرکز تازه تاسیس مطالعات پیشرفته دانشگاه پرینستون در نیوجرسی آمریکا سپری کرد (جالب است که آلبرت اینشتین نیز در همان سال، کار خود را در پرینستون آغاز کرد و تا آخر عمر، به مدت 22 سال در همان جا باقی ماند). او در آنجا به ایراد سخنرانی در مورد قضیه ناکامل بودن و نتایج آن می پرداخت. از وی دعوت به عمل آمد که سال آینده نیز به آنجا بازگردد و سال تحصیلی را در آنجا سپری کند، اما او اندکی پس از بازگشت به وین، دچار نوعی عدم توازن ذهنی شد. هرچند وضعیت او بموقع به حالت طبیعی بازگشت-به طوری که توانست در آستانه سال تحصیلی بعد یعنی پاییز 1935 در پرینستون باشد- اما هنوز یک ماه از رسیدنش نگذشته بود که بیماری دوباره بازگشت و بدین ترتیب گودل تا بهار 1937 در وین، در هیچ برنامه سخنرانی حاضر نشد. هرچند مشکل مزبور تا آخر عمر با گودل باقی ماند، اما هیچ گاه مگر در زمان های کوتاهی که به اوج خود می رسید، مانع فعالیت های او نشد. کسی که در چنین ایامی به او کمک می کرد، دختری به نام آدل پورکرت بود. گودل با او که شش سال بزرگتر از خودش بود، در دوران دانشجویی آشنا شده بود. آنها در سال 1938 پیش از آنکه گودل بار دیگر به آمریکا بازگردد، با همدیگر ازدواج کردند.
پس از اتمام سال تحصیلی، یعنی در تابستان 1939 گودل برای دیدن همسرش به وین بازگشت، در حالی که خبر نداشت که اجازه تدریس او در دانشگاه های اتریش لغو شده و وی از سوی ارتش نازی به خدمت فراخوانده شده است. بدین ترتیب، گودل در وضعیت ناامیدکننده ای قرار گرفت، اما این وضعیت دوام چندانی نداشت و به طور معجزه آسایی تغییر کرد؛ با کمک های مرکز مطالعات پیشرفته پرینستون، امکان اخذ ویزا و خروج از کشور برای او و همسرش فراهم شد و بدین ترتیب، آن دو در ژانویه سال 1940، سفری طولانی را از مسیر راه آهن سیبری آغاز کردند. سپس از یوکوهاما به مقصد سان فرانسیسکو سوار کشتی شده و از آنجا نیز به کمک راه آهن، مسیر غرب تا شرق آمریکا را طی کرده و نهایتا حدود سه ماه بعد از شروع سفر، یعنی اوایل ماه مارس به پرینستون رسیدند.
گودل تا پایان عمر دیگر آمریکا را ترک نکرد. در طول تمامی آن سال ها دوست نزدیکش آلبرت اینشتین بر خود فرض کرده بود تا جایی که می تواند در بهبود وضعیت روانی گودل به او کمک کند. اینشتین هر روز، زمانی را به قدم زدن با گودل می پرداخت. به نظر می رسد که مصاحبت با اینشتین، در بازگرداندن آرامش به روح بی قرار او نقش موثری داشته است.
گودل در دوران اقامت خود در آمریکا در زمینه نظریه مجموعه های نامتناهی در ریاضیات، فلسفه و همین طور نسبیت، دستاوردهای بزرگی به بشریت ارائه کرد. وی در سال 1949 برای نخستین بار در تاریخ علم، امکان سفر در زمان و بازگشت به گذشته را بر مبنای قوانین پذیرفته شده علمی و با به کارگیری نظریه نسبیت عام اینشتین مطرح کرد. گودل در سال 1953 به عضویت فرهنگستان ملی علوم آمریکا درآمد.

سمت راست : آلبرت انیشتین سمت چپ : کورت گودل

درگذشت اینشتین در سال 1955 تا حد زیادی او را با خود تنها گذاشت. وی حتی در مراسم اهدای مدال ملی علوم آمریکا که به او تقدیم شده بود نیز شرکت نکرد.

نتایج تفکرات گودل
فرموله کردن استدلال هستی شناختی او در مورد وجود خداوند، از کارهای دیگری بود که توجه بسیاری را به خود جلب کرد. هرچند گودل در 14 ژانویه 1978 چشم از این جهان فروبست، اما نتیجه دستاوردهای او در تغییر بنیادهای تفکر انسان، هنوز دوران تولد خود را می گذراند.
آلن تورینگ- ریاضیدان برجسته انگلیسی و پیشگام نظریه هوش مصنوعی، با به کارگیری قضیه ناکامل بودن گودل در نظریه محاسبات نشان داد که یک کامپیوتر یا روبات هیچ گاه نخواهد توانست تمام کارهایی را که انسان قادر به انجام آن است، انجام دهد (و این در حالی بود که برخی، انسان را صرفا یک ماشین بسیار پیچیده می دانستند). جالب تر از آن، دریافت اخیر استفن هاوکینگ- مشهورترین فیزیکدان زمان ما - از دستاورد فکری گودل است.
هاوکینگ در سخنرانی خود با عنوان گودل و پایان فیزیک که در بهار سال گذشته در دانشگاه کمبریج ایراد شد، نشان داد که بر مبنای قضیه ناکامل بودن گودل، احتمالا ذات جهان و قوانین بنیادین آن برای همیشه از دسترس اندیشه بشری پنهان خواهد ماند. هاوکینگ براساس دستاورد گودل، به ناشناختنی بودن (و نه صرفا ناشناخته بودن) ماهیت بنیادین هستی اشاره می کند. این در حالی ست که خود او و تقریبا تمامی فیزیکدان های بزرگ دیگر، پیش از آن امید داشتند با به کارگیری الگوهای ریاضی صرف، به ماهیت بنیادین هستی و قوانین آن دست یابند.
گودل که اغلب او را به عنوان بزرگ ترین منطق دان از زمان ارسطو تاکنون مى شناسند، مردى عجیب و در نهایت تراژیک بود.

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

Kurt Gödel April 28, 1906, Brno, Moravia, Austria–Hungary – January 14, 1978, Princeton, New Jersey, United States) was an Austrian logician, mathematician and philosopher. Later in his life he emigrated to the United States to escape the effects of World War II.

منابع:

http://fa.wikipedia.org
http://bashgah.net
http://www.supergalaxy.ir
http://forum.takdownload.ir

- همشهری ماه، شماره 11، نوشته شهاب شعری مقدم

مطالب مرتبط با موضوع :

- زندگی نامه آلبرت انیشتین

- نظریه نسبیت آلبرت انیشتین

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه مری سامرویل

پیمان — Sun, 30 Jan 2011 22:31:11 GMT

مری سامرویل (Mary Somerville)

مری فیرفکس سامرویل در بیست و ششم دسامبر سال 1780 در شهر جدبری اسکاتلند به دنیا آمد. پدرش دریادار بود و تبعا مدت های طولانی دور از خانه و خانواده به سر می برد. مادرش خواندن را به او آموخت، با این حال تا ده سالگی مدرسه ای نرفته بود، تا آنکه پدر یکباره دریافت دخترش را یک «وحشی» بی سواد بار آورده است. بدین ترتیب، او را روانۀ مدرسۀ دخترانۀ سطح بالایی در ماسلبری کرد. یک سال حضور پر رنج و بی ثمر ماری در آنجا، تنها تحصیل رسمی او برای همیشه بود.
مری چند سال بعد با علم حساب آشنا شد، اما خانواده اش او را از ادامه هر گونه آموزشی باز داشتند. یکی از عمه هایش با خشم بسیار مری را به باد تمسخر گرفت و گفت : «من تعجب می کنم چرا اجازه می دهید مری وقت خود را با خواندن کتاب تلف کند. اگر مرد بود شاید بیشتر از این ها خیاطی می کرد!»

جرقه ی زندگی او
روزی در یک میهمانی، مری مجلۀ معمولی ای را سرسری ورق می زد، او در این باره می گوید : در صفحات آخر مجله چیزی را دیدم که به طور ساده برای من یک پرسش حساب به شمار می آمد، اما با ورق زدن مجله، از دیدن سطوری که در آنها اعداد و حروف به هم آمیخته بودند و بیشتر از همه x و y دیده می شدند شگفت زده شدم و پرسیدم : «این ها چیستند؟» دوشیزه اوگل وی در پاسخم گفت : «اوه، این نوعی حساب است که به آن جبر می گویند، اما من نمی توانم دربارۀ آن هیچ توضیحی به تو بدهم.» و ما دربارۀ چیزهای دیگر به گفتگو پرداختیم. در راه خانه من به این فکر می کردم که معنی جبر را در کدام یک از کتاب هایم می توانم پیدا کنم؟

اما هیچ یک از کتاب های موجود در خانه پاسخ مری را ندادند. بر حسب اتفاق شنید که کتاب عناصر اقلیدس یک کتاب مهم دربارۀ پرسپکتیو و مکانیک است. و آنگاه با مشکل پیدا کردن نسخه ای از آن رو به رو شد. برای یک دختر جوان چندان آسان نبود که به فروشگاهی برود و آن کتاب را بخواهد. باز هم برحسب تصادف، معلم سرخانۀ برادر کوچکترش از علاقه مری به کتاب اقلیدس آگاه شد و تا آنجا که می توانست هرچند اندک، او را در مطالعۀ عناصر کمک کرد.
مادر مری از چنین علاقۀ نامتناسبی که دخترش داشت مورد استهزاء واقع می شد و مانند سرگذشت سوفی ژرمن، از اتاق خواب مری نیز شمعدانها را بیرون می بردند تا دختر از مطالعه باز بماند. اما پیش از آنکه اتاقش در تاریکی اجباری فرو برود، ماری شش فصل از کتاب عناصر را مطالعه کرده بود و «اکنون می بایست فقط به حافظه ام تکیه می کردم. از آغاز فصل اول شروع می کردم و تا آنجا که خوانده بودم همه را در ذهن خود مجسم می کردم. پدرم در مدت کوتاهی که به خانه برگشته بود به ترتیبی دریافت که من در چه حال و هوایی به سر می برم، و به مادرم گفت: باید کار را در همین جا فیصله بدهیم، وگرنه در همین روزهاست که باید مری را در دیوانه خانه ببینم.»

تحول و پیشرفت مری سامرویل
در 24 سالگی با پسرعمویش ساموئل گریگ ازدواج کرد، اما سه سال بعد ساموئل درگذشت. از او یک پسر و مقدار کافی پول برجای ماند و با پولی که مری به ارث برده بود می توانست آن گونه که دلخواهش بود به مطالعه بپردازد. مری در مقابل حل یک مسالۀ مطرح شده در یک مجلۀ ریاضی معروف جایزه ای هم برد. این جایزه نشان نقره ای بود که نام مری روی آن حک شده بود. در سن 32 سالگی با پسرعموی دیگرش به نام دکتر ویلیام سامرویل ازدواج کرد. وی مشوق و حامی جدی مری در مطالعاتش بود. آنها در لندن اقامت داشتند و برای ملاقات دانشمندان زیادی به پاریس می رفتند. مری مقالات چندی دربارۀ فیزیک تجربی منتشر کرد که همگی مورد تحسین واقع شدند. طرفدارانش عزم و هنر او را در آمیختن زندگی خانوادگی با مطالعات علمی می ستودند.

آثار او
دوستان و همکاران علمی اش او را به ترجمۀ رسالۀ با ارزش لاپلاس به نام مکانیک سماوی ترغیب کردند و ترجمۀ وی تحت عنوان «مکانیسم سماوات» در سال 1831 هنگامی که به مرز 51 سالگی رسیده بود از زیر چاپ درآمد. برخلاف انتظارش، کتاب محبوبیت فوق العاده ای یافت. بارها و بارها تجدید چاپ شد و مدت یک قرن به عنوان کتاب درسی در ریاضیات نجومی تدریس می شد. مری سامرویل با ترجمۀ خود، اثر مشکل و فراموش شدۀ لاپلاس را وضوحی دیگر بخشیده بود. وی با این کار اعتبار یک مفسر علمی کارآمد را برای خود بدست آورد. پیشگفتار ریاضی او بر ترجمۀ کتاب، جداگانه و با عنوان «پیشگفتاری بر مکانیسم سماوات» تجدید چاپ شد و به مدت یک قرن به عنوان اثری ارزشمند مطرح بود.
جامعه های علمی زیادی این زن ریاضیدان را به عضویت خود انتخاب کردند و «انجمن سلطنتی» تندیس بالا تنۀ او را در سالن خود قرار داد. اما خود وی موفق به دیدن آن نشد، چرا که زنان اجازۀ ورود به انجمن سلطنتی را نداشتند!
مری سامرویل بقیۀ عمرش را، که عمدتا در ایتالیا سپری شد، صرف نوشتن شرح و تفسیرهای علمی کرد که از سطح بسیار بالایی برخوردار بودند. رسالۀ او به نام پیوستگی علوم فیزیکی که برای اولین بار در سال 1834 از زیر چاپ درآمد، 9 بار دیگر تجدید چاپ شد و مورد ستایش فراوان «جیمز کلرک ماکسول» قرار گرفت. بحثی که او دربارۀ سیارۀ فرضی مزاحم اورانوس پیش کشیده بود رهنمودی شد برای «جان کاوچ ادمز» در محاسبه موقعیت فضایی نپتون. دو مورد از کتاب های مری مورد انتقاد اعضای مجلس نمایندگان قرار گرفت. و متنی که دربارۀ جغرافیای فیزیکی نوشته بود از طرف کلیسای یورک کاتدرال مورد حمله قرار گرفت، چراکه او زمین شناسان را بیشتر از کشیشان مورد حمایت خود قرار داده بود. اما به هر حال جغرافیای فیزیکی بارها و بارها تجدید چاپ شد.
در سال 1869 اثر بزرگ و مفصل او علوم مولکولی و میکروسکوپی به چاپ رسید. مری در زمان انتشار این کتاب به مرز 89 سالگی رسیده بود و در این سن و سال اندیشۀ تجدید نظر و آماده سازی کتاب برای چاپ دوم را در سر می پروراند. او یکی از دوستان داروین بود، اما اصرار بر آن نیز داشت که بوی هیچ گونه داروین گرایی از آثارش به مشام نرسد. در سال های آخر زندگی خاطرات دلپذیرش را نوشت که پس از مرگ وی به چاپ رسید. دست نوشتۀ رساله اش دربارۀ تفاضل های متناهی را که از چهل سال پیش شروع کرده بود مورد تجدید نظر قرار داد، و در روز مرگش مشغول مطالعۀ اعداد چهارتایی بود.

مرگ مری سامرویل
مری سامرویل سرانجام در بیست و نهم نوامبر 1872، یک ماه پیش از رسیدن به نودومین روز تولدش، درگذشت. دوستان دانشمندش تقاضای دفن او در گورستان وست مینستر را داشتند، اما این تقاضا از طرف اخترشناس انجمن سلطنتی به نام «جرج بیدل ایری» رد شد. این ستاره شناس، سال ها پیش از مرگ مری سامرویل به خاطر برخورد غیرعلمی اش در برابر محاسبۀ موقعیت سیارۀ نپتون توسط جان کاوچ ادمز، مورد تمسخر عموم قرار گرفته بود و به سبب نقشی که سیارۀ فرضی مزاحم عنوان شده از طرف مری سامرویل در محاسبات جان ادمز داشت، کدورتی دایمی بین او و این زن دانشمند به وجود آمده بود. به سبب کینۀ شدید پس از مرگ سامرویل نیز پیشنهاد دفن او را در گورستان وست مینستر را رد کرد. بعدها به افتخار این زن ریاضیدان کالج سامرویل در آکسفورد تاسیس شد.

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

Mary Fairfax Somerville (26 December 1780 – 28 November 1872) was a Scottish science writer and polymath, at a time when women's participation in science was discouraged. She studied mathematics and astronomy,

نوشتۀ : گری. جی. تی
ترجمۀ : یحیی نقاش صبحی
منبع : مجلۀ دانشمند
برگرفته از : وب سایت علوم پایه

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- کورت گودل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه گادفری هاردی

پیمان — Sun, 30 Jan 2011 22:15:31 GMT

گادفری هاردی (Godfrey Hardy)

گادفری هرلد هاردی (به انگلیسی: Godfrey Harold Hardy)‏ (۱۸۷۷–۱۹۴۷) در سال ۱۸۷۷ میلادی در کرنلی انگلستان متولد شد.این ریاضی‌دان انگلیسی به خاطر کارهایش در نظریهٔ اعداد و آنالیز ریاضی معروف است.

زندگی او
وی از کالج ترینیتی کمبریج فارغ‌ التحصیل و در 1900 به عنوان عضو وابسته برگزیده شد. دیوید هیلبرت در بارهٔ او گفته‌است: «هاردی نه تنها بهترین ریاضیدانان ترینیتی ، بلکه بهترین ریاضیدان انگلستان است.» هاردی در سال‌های پایانی عمر دست به خودکشی ناموفق زد.

فعالیت ریاضی

بین سال‌های 1900 تا 1911 مقاله‌های علمی متعدد درباره همگرایی سلسله‌ها و انتگرال‌ها و موضوع‌های وابسته به آن‌ها منتشر کرد. در 1908 A course of pure Mathematics (دوره‌ای از ریاضیات محض) نخستین نمایش مستدل عدد، تابع، حد و مانند آن به زبان انگلیسی را، برای دانشجویان انتشار داد و آموزش دانشگاهی را متحول کرد. هاردی از سال 1910 تا سی و پنج سال بعد با ج. ا. لیتل‌وود در زمینه علمی مشارکت کرد و با همکاری وی حدود یک‌صد مقاله علمی درباره موضوعاتی از قبیل دیوفانتوسی، نظریه جمع و ضرب اعداد و تابع زتای ریمان ، نابرابرها ، رشته‌ها و انتگرال‌ها به طور عموم و سلسله‌های مثلثاتی نوشت.

او اثبات کرد تباع زتای ریمان بی‌نهایت صفر دارد. در 1913 هاردی با ریاضی‌دانی هندی به نام سرینیوسه رمنوجن (سرینیواسا رامانوجان) آشنا شد و وی را به انگلستان برد. آن‌ دو با هم به راه‌حل‌های جالب مسائل مربوط به دسته‌بندی اعداد رسیدند. «هاردی به‌طور عام به‌عنوان دانشمند ممتاز انگلیسی زمان خود در ریاضیات محض شناخته شده‌است.

عقاید سیاسی
هرچند هاردی ریاضی‌دانی ناب بود و کمتر در موضوعی غیر از ریاضیات علاقه نشان می‌داد و تنها شاید بازی کریکت و اظهار نظرهای حرفه‌ای او دربارهٔ این بازی را بتوان مستثنا کرد اما او در زمینهٔ عقاید سیاسی صلح‌طلبی رادیکالی بود و در زمان جنگ جهانی دوم برعلیه جنگ موضع گرفت و دانش‌مندان را مقصر می‌دانست او در اثری که در زمان جنگ جهانی دوم منتشر کرد می‌نویسد : «در مورد جنگ علمی جدید دو نظر دقیقا متضاد وجود دارد. اولین نظر و واضحترین نظر این است که اثر علم بر جنگ افزایش مصایب آن است، زیرا هم رنجها و آلام اقلیتی را که باید بجنگد بیشتر می‌کند و هم اینکه جنگ را به سایر اقشار جامعه گسترش می‌دهد. این نظر ، طبیعی‌ترین نظر و دیدگاه متعارف است.» اشتهار او به رادیکال بودن چنان بود که در هنگام تدریس در نیوکالج شایعه شده بود در آپارتمان محل زندگی‌اش عکس بزرگی از لنین را نصب کرده‌است.

چالرز پرسی‌اسنو فیریک‌دانی که دوست صمیمی هاردی بود در دیباچهٔ کتاب «دفاعیهٔ یک ریاضی‌دان» می‌نویسد: «او به آسانی با افراد فقیر ، کمرو ، و کسانی که به خاطر نژادشان مورد تبعیض بودند(بدون اینکه سرپرستی آنها را به عهده بگیرد) دمخور می‌شد. (کشف رامانوجان ، بازی نمادین سرنوشت او بود.) هاردی این قبیل افراد را به شکم‌گنده‌ها ترجیح می‌داد . منظورش از شکم‌گنده‌ها، افراد معروف و مغرور ، بورژوا ، و طرفدار امپریالیسم بود. این عنوان شامل بیشتر اسقف‌ها، رؤسا و مدیران ، قاضیان ، و همهٔ سیاست‌مداران ، به استثنای لوید جورج، می‌شد.»

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

Godfrey Harold “G. H.” Hardy FRS (7 February 1877 – 1 December 1947)[1] was a prominent English mathematician, known for his achievements in number theory and mathematical analysis.

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- کورت گودل	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه امیلی دوشاتله

پیمان — Sun, 30 Jan 2011 12:15:45 GMT

امیلی دوشاتله (Emilie du Chatelet)

امیلی دوشاتله در ۱۷ دسامبر ۱۷۰۶ در فرانسه متولد شد. او یکی از ریاضیدانان، فیزیکدانان و نویسندگان بزرگ فرانسه به شمار می رود.
پدر امیلی منشی دربار لوئی چهاردهم بود و به واسطه این سمتش شرایط خوبی را برای خانواده اش فراهم کرده بود. پدر او از بی دست و پایی دخترش در عذاب بود بنابراین به فکر افتاده بود او را با مهارت های اسب سواری آشنا کند و چون از ازدواج دخترش با توجه به ظاهرش تردید داشت، علاقمند بود تا امیلی به تحصیلات رو بیاورد. تنها فرصت تحصیل در آن زمان برای دختران یادگیری در مدرسه مذهبی دخترانه بود.

ادامه تحصیل امیلی سه علت داشت :

- به علت اینکه در یک خانواده اشرافی بود و می توانست به مدرسه برود و از معلمان سرخانه استفاده کند.

- نبوغ امیلی، او در 12 سالگی ایتالیایی و لاتین را می دانست و در 15 سالگی به زبان فرانسه کتاب ترجمه می کرد.

- نگرش و تفکر پدر امیلی بود. پدر امیلی به این نتیجه رسیده بود که او هرگز نمی تواند ازدواج کند و مشتاق بود که آموزش مفاهیم پیچیده بتواند زندگی بدون شوهر او را جبران کند.

پس از گذر سالها امیلی یک سوارکار زبده و یک پژوهشگر مشهور شد و بر خلاف انتظار پدرش در 18 سالگی با مرد مسنی که با او تفاهم کامل داشت ازدواج کرد . امیلی بیشتر وقت خود را در خانه یا مهمانی ها یا قمارخانه ها سپری می کرد.

با اینکه امیلی در زندگی اجتماعی خود خیلی فعال بود اما هرگز از مطالعه ریاضی غفلت نکرد و تعصبات اجتماعی اجازه نداد تا او هرگز از یادگیری ریاضی و علوم باز دارد. مثلا وقتی از حضور امیلی در یکی از محافل دانشمندان و ریاضیدانان خودداری می شد، او فورا به منزل باز می گشت و با پوشیدن لباس مردانه در مجلس حضور می یافت.

کارهای علمی امیلی
امیلی در تمام مدت تعدادی کار عملی انجام داد. وقتی نتوانست کتاب علوم مناسبی برای پسرش بیابد، تصمیم گرفت خودش کتاب علومی برای او بنویسد و کتاب مبانی فیزیک در شرح روش علمی لایب نیتز نوشت. امیلی دوشاتله فقط یک کتاب غیر علمی گفتار در باب شادی نوشت که مجموعه ای از نوشته های او درباره خوشبختی و فلسفه اخلاق است.
در سال ۱۷۳۷ مقاله ای را در مورد «ماهیت آتش» نوشت که امروزه به عنوان ماهیت نور و امواج مادون قرمز شناخته می شوند.کارهای امیلی را می توان گفت تاحدودی مقدمه ای بر نظریه های اینشتین بوده اند.
زمانی که در سیره اقامت داشت او به مطالعه مفهوم جدید روش علمی نیوتن روی آورد. آخرین کار امیلی در آن زمان موضوع نور شناسی بود. شخصیت دوگانه امیلی از او انسان عجیبی ساخته بود، یک نقش زن بازیگوش و شوخ طبع و مهمان باز با لباس های زیبا همراه با رقص، قمار، عشوه گری و دیگری دانشمندی جدید که به تحقیقات مهم علاقه داشت و آثار مهمی را به چاپ رساند.
در سال های آخر زندگی اش، مقاله ای در مورد ذخیره انرژی نوشت که در زمره کارهای بسیار ارزنده در آن زمان و حتی زمان حال قرار گرفت.

مرگ امیلی دوشاتله
در پاریس امیلی اصول ریاضی نیوتن را به فرانسه ترجمه کرد و در همان زمان دختر کوچکش به دنیا آمد که سه ماه بعد به علت دستپاچه شدن امیلی در زمان به دنیا آمدن دخترش موجب شد او و نوزادش در سال 1749 چشم از جهان فرو ببندد. شوق زندگی و شوق یادگیری در زندگی دوگانه امیلی با لقب زیبای « ونوس-نیوتن» از طرف فردریک دوم، پادشاه پروس فضای بیشتری پیدا می کند.

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

Gabrielle Émilie Le Tonnelier de Breteuil, marquise du Châtelet (17 December 1706, Paris – 10 September 1749, Lunéville) was a French mathematician, physicist, and author during the Age of Enlightenment

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- کورت گودل	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه آندری مارکوف

پیمان — Sun, 30 Jan 2011 12:02:56 GMT

آندری آندرویچ مارکوف (Andrey Andreyevich Markov)

آندری مارکوف در ژوئن ۱۸۵۶ در روسیه دیده به جهان گشود.

او فارغ التحصیل دانشگاه سنت پترزبورگ در سال ۱۸۷۸ بود. وی در سال ۱۸۸۶ مدرک پروفسوری خود را دریافت کرد.

کارهای زود هنگام مارکوف در تئوری اعداد، آنالیز، حدود انتگرال ها، همگرایی سری ها، دنباله کسرها و ... بسیار اساسی بود. بعد از سال ۱۹۰۰، مارکوف تحت تأثیر استاد خود چبیشف، از روش دنباله های کسرها در تئوری احتمالات استفاده کرد. وی هم چنین در مورد رشته های متغیرهای وابسته متقابل، مطالعاتی انجام داد. با امید ثابت کردن قوانین حدی در احتمالات در حالات کلی آنها، او قضیه حد مرکزی را با در نظر گرفتن فرض های کامل آن، اثبات کرد.
مارکوف به دلیل مطالعاتش پیرامون زنجیرهای مارکوف که رشته هایی از متغیرهای تصادفی هستند، معروف است. در زنجیرهای مارکوف، متغیر بعدی توسط متغیر کنونی مشخص می شود ولی از راهی که تا کنون طی شده است مستقل است.

زنجیره مارکوف
رویدادهای اقلیمی به عنوان پدیده های تصادفی به طور دقیق قابل پیش بینی نیستند ولی از مشاهده پیاپی آنها آگاهی های مفیدی بدست می آید که از طریق قوانین احتمالی قابل تعریف هستند. فهم بسیاری از رویدادهای اقلیمی منوط به شناخت احتمال وقوع این فرایندهاست براساس این قوانین احتمالاتی برخی پدیده های تصادفی شانس بیشتری برای وقوع دارند. فرایندهای تصادفی به پدیده هایی گفته می شود که نتوان نتیجه آنها را پیش از رخ دادن به طور قطع معلوم کرد.

یک فرایند تصادفی مجموعه ای از متغیرهای تصادفی که طی زمان، مقادیر (مشاهدات) مختلفی را نشان می دهد گفته می شود مثل وقوع بارش با مقدار معین ،خشکسالی و ترسالیها. برای محاسبه شانس وقوع پیشامدها لازم است مدل مناسبی انتخاب شود. بررسی این حالتهای نامعین یا تصادفی و انتخاب مدل را دانش احتمال برعهده دارد. آید .

اگر فرایند تصادفی [x(t) , t є T] به گونه ای باشد که با معلوم بودن مقدار (x(s مقادیر (x(t برای s<t وابسته به مقادیر (x(u برای u<s نباشد ، آنگاه فر ایند را فرایند مارکوف گوییم که تعریف آن به این صورت بیان می شود که: فرایندهای تصادفی که با اطلاع از وضعیت کنونی ، وضعیتهای گذشته آنها اثری بر احتمالهای شرطی پیشامدهای که در آینده رخ می دهند، ندارد، فرایند مارکوف می گویند. به عبارتی به صورت زیر بیان می شود.
فرایند مارکوف را که فضایی وضعیت آن متناهی یا نا متناهی شماراست ، زنجیره مارکوف می گوییم. زنجیره مارکوف یک روش ریاضی برای مدل بندی فرایندهای تصادفی است. که توالی از مشاهدات را در طول زمان نشان می دهد . وابستگی این زنجیره به زمان یا از طریق ضرایب همبستگی و یا با استفاده از ماتریسهای احتمال انتقال بیان میشود. تجزیه و تحلیل زنجیره مارکوف راه حلی است برای تحلیل کنونی متغیرهای معلوم تا پیش بینی حرکات آینده متغیرها امکان پذیر باشد که در صورتی مارکوف مرتبه اول نتواند پاسخگوی احتمالات دقیق آینده باشد باید از درجه بالاتر این تحلیل استفاده شود.
هر برآمد (نتیجه) فرایندهای تصادفی که تنها به برآمد بلافاصله قبل از آن بستگی دارد را فرایند تصادفی با ویژگی مارکوف می گویند. براین اساس فرایند تصادفی که در ویژگی مارکوف صدق می کند فرایند یا زنجیره های مارکوف می گویند. زنجیره گویایی این واقعیت است که هر برآمد به رویداد بلافاصله قبل از خودش وابسته می باشد و به رویدادهای ماقبل خودش مربوط نمی باشد در واقع در این رویه احتمال وقوع یک حالت اقلیمی در زمان t به وضعیت آن در زمان قبل یعنی t-1 بستگی دارد . برای مثال روز خشک امروز بر اساس وضعیت تر روز قبل بررسی می شود ، بنابراین برای هر زوج حالتهای متوالی یک احتمال وجود دارد در این صورت احتمال تغییر هریک از مشاهدات از حالتی به حالت دیگر مشخص می شود. زنجیره مارکوف همچنین احتمال اینکه یک رویداد از چه تداومی تبعیت می کند را مورد بحث قرار می دهد. به عنوان مثال احتمال اینکه یک ترسالی با چند مرحله تغییر بعد از یک دوره نرمال بارش رخ می دهد یک فرایند مارکوفی است.
در سال ۱۹۲۳ «نوربرت واینر» اولین کسی بود که پیرامون یک سلسله از این مراحل مارکوف شروع به بحثی جدی کرد. اساس یک تئوری اصلی در سال ۱۹۳۰ توسط کولموگروف فراهم شد.

علایق دیگر مارکوف
مارکوف به شاعری هم علاقه مند بود و پیرامون ساختار شعری مطالعاتی انجام داد. جالب اینکه کولموگروف هم، چنین علایقی داشت. مارکوف پسری به اسم خودش داشت که در ۹ سپتامبر ۱۹۰۳ به دنیا آمد و راه پدرش را ادامه داد.

مرگ او
این دانشمند بزرگ در ۲۰ جولای سال ۱۹۲۲ در سنت پترزبورگ روسیه چشم از جهان فرو بست.
این مطلب بعد از مدتی به روز خواهد شد!!

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

Andrey (Andrei) Andreyevich Markov (Russian: Андрей Андреевич Марков) (June 14, 1856 N.S. – July 20, 1922) was a Russian mathematician. He is best known for his work on theory of stochastic processes. His research later became known as Markov chains

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- کورت گودل	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه جورج دانتزیگ

پیمان — Sun, 30 Jan 2011 11:53:15 GMT

جورج برنارد دانتزیگ (George Bernard Dantzig)

جورج برنارد دانتزیگ فرزند توبیاس دانتزیگ و آنیا اوریسون در 8 نوامبر 1914 در شهر پرتلند ایالت اورگان آمریکا متولد شد.
پدر جورج، توبیاس اهل لتونی بود، به فرانسه رفت و به مطالعه ریاضی با هنری پوانکاره پرداخت. در آنجا با آنیا اوریسون که وی نیز در سوربن ریاضی می خواند ازدواج کرد. آنها سپس به آمریکا مهاجرت کردند و در اروگان مستقر شدند. فرزند خود جورج را هم نام جورج برنارد شاو، جورج برنارد نام نهادند. پسر دیگر خود را نیز به افتخار هنری پوانکاره، هنری نامیدند. توبیاس دانتزیگ سرانجام از دانشگاه ایندیانا دکتری ریاضی دریافت کرد. آنیا فوق لیسانس زبان فرانسه گرفت و به عنوان متخصص زبان در کتابخانه کنگره آمریکا در واشنگتن مشغول به کار شد.

زندگی دانتزیگ
جورج دوران دبستان و دبیرستان خود را در واشنگتن گذراند. در دبیرستان به هندسه علاقه پیدا کرد. به نقل از خود او در این دوران پدرش هزاران مساله هندسه به وی می داد. این امر به پرورش قدرت تخیل وی کمک شایانی کرد. پدرش توبیاس در دهه 1920 کتاب معروف خود «عدد، زبان علم» را به رشته تحریر درآورد. جورج در تهیه بعضی از اشکال این کتاب به پدر خود کمک کرد. این کتاب در سال 1970 تجدید چاپ شد. ترجمه فارسی آن نیز توسط آقای مهندس عباس گرمان در سری انتشارات کتاب های جیبی به چاپ رسیده است.

جورج دانتزیگ در سال 1936 لیسانس خود را در ریاضی و فیزیک از دانشگاه مریلند، جایی که در آن زمان پدرش به تدریس اشتغال داشت، دریافت کرد. در تابستان همان سال با آن شمونر ازدواج کرد. سپس به دانشگاه میشیگان رفت و در سال 1937 به دریافت درجه فوق لیسانس ریاضی نایل آمد.

پایه گذار برنامه‌ریزی خطی
مسئلهٔ حل مجموعه‌ای از نامعادلات خطی از زمان فوریه مطرح بوده‌است. برنامه‌ریزی خطی به عنوان یک مدل ریاضی در زمان جنگ جهانی دوم شکل گرفت تا خرج‌ها و بازگشت‌های مالی را طوری سامان بخشد که به کاهش هزینه‌های ارتش و افزایش خسارات دشمن بینجامد. این طرح تا سال 1947 سری باقی ماند. پس از جنگ، بسیاری از صنایع به استفاده از آن پرداختند. پایه‌گذاران این حوزه جورج دانتزیگ منتشرکنندهٔ روش سیمپلکس در سال 1947 ، جان نیومن مطرح‌کننده نظریه دوگانگی در همان سال، و لئونید کانتروویچ ریاضیدان روس که از تکنیک‌های مشابهی پیش از دانتزینگ استفاده کرد و نوبل سال 1957 را برد هستند.
مثال دانتزینگ برای منتصب کردن هفتاد نفر به هفتاد شغل متمایز کارآمدی برنامه‌ریزی خطی را به نمایش می‌گذارد. توان محاسباتی لازم برای آزمودن همهٔ جایگشت‌های ممکن این مسئله بسیار بالاست. این تعداد از تعداد ذرات موجود در عالم بیشتر است. با این حال، پیدا کردن پاسخ بهینه با تبدیل مسئله به یک مسئله برنامه‌ریزی خطی و حل آن با روش سیمپلکس تنها لحظه‌ای طول می‌کشد.
الگوریتم سیمپلکس که توسط جورج دانتزینگ شکل گرفت، مسائل برنامه‌ریزی خطی را به این ترتیب حل می‌کند که یک جواب قابل قبول در یکی از رئوس چندضلعی فراهم می‌کند و سپس در راستای اضلاع چندضلعی به طرف رئوسی با مقدار بالاتری از تابع هدف حرکت می‌کند تا این که به نقطه بهینه برسد. اگرچه در عمل این الگوریتم بسیار کارآمد است و می‌تواند با در نظر گرفتن برخی پیش‌گیری‌های مربوط به جلوگیری از ایجاد دور، با اطمینان جواب بهینه مطلق را بیابد، اما در حالاتی که به اصطلاح بدترین حالت نامیده می‌شوند عملکرد بدی دارد. تا حدی که می‌توان مسائل برنامه‌ریزی خطی طراحی کرد که روش سیمپلکس برای حلشان در برخی مراحل زمانی از مرتبه زمانی نمایی نیاز داشته باشد.
نام جورج برنارد دانتزیگ به علت ارائه آثار بی همتا در زمینه تحقیق در عملیات و بهینه سازی بر تارک تاریخ علم و به ویژه تاریخ ریاضیات همواره خواهد درخشید. بی تردید وارد شدن بخشی از ریاضیات در برنامه دانشگاهی رشته هایی چون مدیریت، بازرگانی، حسابداری، اقتصاد و ... مرهون اندیشه های بی نظیر او است. بنابراین کارهای وی نه تنها در شناخت و تعمیق مرزهای دانش موثر بوده اند، بلکه کمک بسیاری به عمومی کردن ریاضیات نیز نموده اند.

مرگ دانتزیگ
دانتزیگ در 13 می سال 2005 درگذشت.

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

George Bernard Dantzig (November 8, 1914 – May 13, 2005) was an American mathematical scientist who made important contributions to operations research, computer science, economics, and statistics

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- کورت گودل	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه دیوفانت

پیمان — Sun, 30 Jan 2011 11:46:24 GMT

دیوفانتوس (Diophantus)

دیوفانت اسکندرانی (به یونانی: Διόφαντος ὁ Ἀλεξανδρεύς) از ریاضیدانان قدیم است که در حدود قرن سوم عصر حاضر می‌زیسته ‌است.از کسانی که اهمیت وافری در بسط جبر و تأثیری عظیم بر دانشمندان اروپایی نظریه اعداد داشتند،دیوفانت بود. دیوفانت، همچون هرون، ریاضیدان دیگری با تاریخ و ملیت نامعلوم است.

آثار او
دیوفانت به خاطر مطالعات خود در زمینه معادلاتی با متغیرهای گویا بسیار مشهور است و این معادلات پس از او به نام معادلات دیوفانتی یا معادلات سیاله نامیده شدند. دیوفانت سه اثر نوشته‌ است:
- آریثمتیکا یا همان علم حساب، مهم‌ترین اثر وی است که ۶ مقاله از ۱۳ مقاله آن باقی است.
- درباره اعداد چند ضلعی که تنها قطعه‌ای از آن باقی است.
- پوریسم ‌ها که مفقود شده‌است. پوریسم امروزه به عنوان گزاره‌ای گرفته می‌شود، بیانگر شرطی که مسئله معینی را قابل حل می‌گرداند، و در این صورت مسئله بینهایت جواب دارد. برای مثال اگر r و R شعاع ‌های دو دایره و d فاصله بین مراکز آنها باشد، مسئله محاط کردن مثلثی در دایرهٔ به شعای R که بر دایره به شعاع r محیط شود، فقط و فقط وقتی قابل حل است که R² = 2rπ، و در این صورت بینهایت مثلث از این قبیل وجود خواهد داشت. این واژه توسط اقلیدس به کار رفته ‌است.
آریثمتیکا شارحین بسیاری داشته‌است، اما رگیومونتانوس بود که در سال ۱۴۶۳، برای ترجمه لاتین متن یونانی آن دعوت به عمل آورد. ترجمه شایسته‌ای از آن، همراه با شرح، در ۱۵۷۵ توسط کسیلاندر نامی یونانی که ویلهلم هولتسمان، استادی در دانشگاه هایدلبرگ اختیار کرده بود-انجام شد. این ترجمه به نوبه خود توسط باشه دومزیریاک فرانسوی مورد استفاده قرار گرفت و وی در ۱۶۲۱ اولین چاپ متن یونانی را همراه با ترجمه لاتین و حاشیه‌هایی بر آن منتشر کرد. چاپ دومی، که با بی‌مبالاتی صورت گرفته بود، در ۱۶۷۰ انتشار یافت، و از نظر تاریخی بدان سبب اهمیت دارد که حواشی نوشته شده توسط فرما را که انگیزه تحقیقات گسترده‌ای در نظریه اعداد شد، شامل می‌شد. ترجمه‌های فرانسوی، آلمانی و انگلیسی بعدها ظاهر شدند.

آریثمتیکا یک بررسی تحلیلی از نظریه جبری اعداد است و دلالت بر چیره‌ دستی مؤلف آن در این زمینه دارد. بخش موجود این اثر به حل حدود ۱۳۰ مسئله، که تنوع قابل ملاحظه‌ای دارند، اختصاص یافته‌است و منجر به معادلاتی از درجه اول و دوم می‌شوند. در این اثر حالت بسیار خاصی از معادله درجه سوم حل شده‌است. مقاله اول به معادلات معین با یک مجهول مربوط است، و مقاله‌های دیگر به معادلات نامعین (سیاله) از درجه دوم و گاهی بیشتر، با دو یا سه مجهول می‌پردازند. آنچه قابل توجه ‌است فقدان روشهای کلی، و کاربردهای مکرر تدابیر هوشمندانه‌ای است که به اقتضای هر مسئله طرح می‌شوند. دیوفانت تنها جوابهای گویای مثبت را قبول داشت و اغلب حالات فقط به یک جواب برای مسئله قانع بود.
چند قضیه موثر درباره اعداد در آریثمتیکا وجود دارند. مثلاً، بدون برهان ولی با اشاراتی به پوریسم‌ها، گفته می‌شود که تفاضل دو مکعب گویا مجموع دو مکعب گویا نیز هست. مطلبی که بعداً توسط ویت، باشه و فرما تحقیق شد.
قضایای زیادی درباره نمایش اعداد به صورت مجموع دو، سه یا چهار مربع وجود دارند، این زمینه تحقیق بعدها به وسیله فرما، اویلر و لاگرانژ تکمیل شد. شاید ذکر برخی از مسائلی که در آریثمتیکا دیده می‌شوند جالب باشد، همه آنها جذاب و بعضی از آنها مستلزم تلاش فراوان هستند. باید در نظر داشت که منظور از «عدد»، «عدد مثبت گویا» است.

مسایل دیوفانتی
مسئله ۲۸ : دوعدد مربع کامل بیابید که اگر حاصلضرب آنها بر هریک از آنها افزوده شود، یک مربع کامل عاید نماید.
جواب دیوفانت : ²(7/24),²(3/4)

مسئله ۶ : سه عدد پیدا کنید که مجموع آنها یک مربع کامل و مجموع هر زوج آنها یک مربع کامل باشد.
جواب دیوفانت : 41,320,80

مسئله ۷ : سه عدد که تصاعد حسابی تشکیل می‌دهند، پیدا کنید که مجموع هر زوج از آنها یک مربع کامل باشد.
جواب دیوفانت : (1560)½,(840)½,(120)½

همانطور که گفته شد مسایل جبری نامعین (معادلات سیاله) که در آن تنها باید جوابهای گویا را یافت، به مسایل دیوفانتی معروف شده‌اند. در واقع، موارد استفاده امروزی این اصطلاح اغلب متضمن تحدید جوابها به اعداد صحیح است. اما دیوفانت خود ابداع کننده مسایلی از این قبیل نبوده‌است. همچنین بر خلاف آنچه گاهی گفته می‌شود، اولین کسی نبوده‌است که با معادلات سیاله کار کرده‌است، و اولین کسی نبوده‌است که معادلات درجه دوم را به روش غیر هندسی حل کرده‌است. با این حال وی شاید اولین کسی بوده که گامهایی در جهت نماد گذاری جبری برداشته‌است. این گامها ماهیتاً از نوع علائم اختصاری تند نویسی بودند.

مرگ معمای دیوفانت
گرچه شواهد ضعیفی وجود دارند مبنی بر اینکه دیوفانت شاید از معاصرین، یا تقریباً از معاصرین هرون بوده ‌است، اغلب مورخین مایلند او را در قرن سوم عصر حاضر قرار دهند. سوای این حقیقت که او در اسکندریه زندگی می‌کرده ‌است چیز قطعی درباره وی معلوم نمی‌باشد. تقریباً همه آنچه از زندگی شخصی دیوفانت می‌دانیم اطلاعات موجود در یک معما است که در خلاصه زیر از کتیبه گوری که در آنتولوژی یونانی داده شده ‌است، مندرج است:
اینجا آرامگاه دیوفانتوس است.او عمری طولانی داشت یک ششم سالهای عمرش را در کودکی گذراند , پس از ان یک دوازدهم سالهای عمرش را در جوانی سپری کرد , آنگاه پس از آنکه یک هفتم از سالهای عمرش هم گذشت ازدواج کرد. پنج سال پس از انکه ازدواج کرد, همسرش برای او یک پسر آورد.سرنوشت چنین بود که این پسر پیش از او درگذرد در حالی که تعداد سالهای عمرش نصف تعداد سالهایی بود که پدرش زندگی کرد.
دیوفانتوس چند سال عمر کرد و مرگ او چند سال پس از در گذشت پسرش روی داد؟

و اما راه حل :

هر گاه طول عمر دیوفانت ۱ فرض شود تعدا سالهای که پیش از ازدواج گذرانده یک ششم بعلاوه ۱ دوازرهم بعلاوه یک هفتم سال میشود و وقتی عدد صحیح است که فرض برابر با مضربی از کوچکترین مضرب مشترک عددهای 6,12 و 7 یعنی مضربی از 84 باشد.اما از مضربهای صحیح 84 تنها خود 84 پذیرفتنی است.بنابراین:دیوفانت 84سال و پسرش 42 سال عمر کرده است و با محاسبه کسرهایی از عمرش که یاد شده اند به دست خواهد امد که پسرش وقتی زاده شده که او 38 سال داشته و 4 = (42+38) - 84 سال پس از مرگ پسرش در گذشته است.

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

Diophantus was one of the outstanding mathematicians of his era but almost nothing is known of his life and his writings survive only in fragmentary form

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- کورت گودل	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه ژوزف فوریه

پیمان — Sun, 30 Jan 2011 11:37:26 GMT

ژوزف فوریه (Joseph Fourier)

ژان باپتیست ژوزف فوریه (متولد ۲۱ مارس ۱۷۶۸ در اوسر) ، ریاضی‌دان و فیزیک‌دان فرانسوی می باشد.
فوریه به عنوان فرزند یک خیاط به دنیا آمد و در مدرسه نظامیِ زادگاه‌اش شروع به تحصیل کرد. او در ۱۸ سالگیش در همین دانشگاه به عنوان پروفسور صدا زده شد و با به وقوع پیوستن انقلاب فرانسه از آن حمایت کرد ولی بعد از آن، چیزی نمانده بود که او نیز قربانی حکومت ترور در فرانسه شود. فوریه سال ۱۷۹۵ به پاریس رفت و از سال ۱۷۹۷ به عنوان جانشین لاگرانژ در مدرسه پلی‌تکنیک پاریس به تدریس مشغول شد.

فوریه اواخر قرن هجدهم، ناپلئون بناپارت را به سوی مصر همراهی می‌کرد که در آنجا در بنیاد مصرشناسی مشغول بود. پس از بازگشت فوریه از مصر، او به عنوان فرماندار ایزر (Isère) منسوب شد و در سال ۱۸۰۸ حتی به لقب بارون دست یافت. سال ۱۸۱۵ نیز او از طرف ناپلئون به عنوان فرماندار رون (Rhône) منسوب شد. از همین سال او در پاریس زندگی می‌کرد و تا پایان عمرش منشی کل فرهنگستان پژوهش‌ها در فرانسه بود.

فوریه و فیزیک
از طرف دیگر فوریه خود را نیز در فیزیک با انتقال گرما و مواد جامد مشغول می‌کرد و قانون فوریه در این میان نیز از او به جای مانده‌است.

مرگ او
فوریه در ۱۶ مه ۱۸۳۰ پس از 62 سال زندگی در پاریس درگذشت.او یکی از ۷۲ نفری است که نام او بر روی برج ایفل تا ابد جاویدان مانده‌است.

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

Jean-Baptiste- Joseph Baron Fourier (click to enlarge) Joseph Fourier, lithograph by Jules Boilly, 1823; in the Academy of Sciences, Paris

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- کورت گودل	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه جیمز سیلوستر

پیمان — Wed, 26 Jan 2011 00:17:37 GMT

جیمز سیلوستر (James Sylvester)

جیمز جوزف سیلوستر (James Joseph Sylvester) ریاضی‌دان بریتانیایی در سال ۱۸۱۴ در لندن به دنیا آمد.
وی در سال ۱۸۳۱ وارد کالج سنت جیمز کمبریج شد. از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۰ به عنوان استاد فلسفه طبیعی (فیزیک) در دانشگاه لندن به خدمت پرداخت و سپس در سال ۱۸۴۱ ، سمت استادی ریاضیات در دانشگاه ویرجینیا در آمریکا را پذیرفت و این پست را چند ماه بعد به دلیل آنکه وارد نزاعی با دو تن از دانشجویانش شد ، ترک گفت. سیلوستر پس از بازگشت به انگلستان ، در سال ۱۸۴۶ همکاری خود را با آرتور کیلی شروع کرد.
از سال ۱۸۵۵ تا ۱۸۷۰ ، سیلوستر استاد ریاضیات آکادمی سلطنتی نظامی در وولویچ شد. در سال ۱۸۷۶ وی به عنوان استاد ریاضیات در دانشگاه جانز هاپکینز در شهر بالتیمور به آمریکا بازگشت و هفت سال خوش و بسیار پرثمر را در آنجا به سر برد و در سال ۱۸۷۸ موسس و سردبیر «مجله آمریکایی ریاضی» شد. هنگام خدمت در دانشگاه جان هاپکینز ، کیلی را برای ایراد سلسله دروسی دربارهٔ توابع آبلی به دانشگاه دعوت کرد، و خود او هم در کلاسهای درس وی حضور یافت. در سال ۱۸۸۴ کرسی ساویلی هندسه را در دانشگاه آکسفورد پذیرفت.

مقالات سیلوستر

اولین مقاله‌های ریاضی سیلوستر در نظریهٔ نوری فرنل و قضیه استورم بود . سپس به تشویق کیلی به نوشتن مقالات مهمی در جبر جدید پرداخت. وی مقالاتی در نظریه حذف ، نظریه تبدیل، صورتهای کانونی ، دترمینانها ، حساب صورتها ، نظریه افراز ، نظریه پایاها ، روش چبیشف در خصوص تعداد اعداد اول در حدود معین ، مقادیر ویژه ماتریسها ، نظریه معادلات ، جبر چندگانیها، نظریه اعداد ، ماشینهای مفصلی ، نظریه احتمالات و عکس سازه‌ها نوشت.
جیمز سیلوستر سهم زیادی در واژه‌شناسی ریاضی داشت و آنقدر واژه ریاضی نو ساخت که او را «حضرت آدم ریاضیات» نامیده‌اند.

مرگ او

سیلوستر سرانجام در ۱۸۹۷، در هشتاد و سه سالگی در لندن درگذشت.

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

James Joseph Sylvester's father was Abraham Joseph who was a merchant. The first strange fact (which the careful reader may already have noticed

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- کورت گودل
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- ویلیام همیلتون	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

زندگی نامه ویلیام همیلتون

پیمان — Wed, 12 Jan 2011 23:57:28 GMT

ویلیام همیلتون (William Hamilton)

سر ویلیام روآن همیلتون (Sir William Rowan Hamilton) ‏(زاده ۴ اوت ۱۸۰۵ در دوبلین ) ریاضیدان و فیزیکدان مشهور ایرلندی است. برخی مدعی شده اند که وی اسکاتلندی بوده است لیکن خود او خویشتن را ایرلندی می دانست.

همیلتون در دوبلین ریاضی تحصیل کرد و سال ۱۸۲۷ (یعنی در ۲۲ سالگی) ، پروفسور ستاره‌شناسی و ستاره‌شناس سلطنتی (Royal Astronomer) ایرلند ، صدا زده شد. در ابتدا او خود را با فیزیک نور و خواص هندسی‌اش مشغول کرد. در هجده سالگی همیلتون موفق به کشف قاعده همیلتون در مکانیک شد، که بر طبق آن اثر ثابت باقی می‌ماند:

زندگی همیلتون
پدر هامیلتون در دوبلین به کار وکالت دادگستری اشتغال داشت و در همین شهر بود که ویلیام کوچکترین فرزند ما بین سه برادر و یک خواهر در تاریخ سوم مه 1805 تولد یافت. پدرش حقوق دانی طراز اول و صاحب هنر فصاحتی بی مانند بود. در کار مذهب به همه ی آداب عمل می کرد و کار را به تعصب کشانیده بود، لیکن تعصب او در راه استفاده از غذا و مشروب خوب هم کمتر از آن نبوده است. پسرش تمام این سلیقه ها و خصایص را از او به ارث برده بود لیکن بدون شک مغز درخشان و خارق العاده ی خویش را از مادرش ساراهاتن که از خانواده ای مشهور به فراست و هوش فوق العاده بود به ارث برده است.
ویلیام عمویی داشت به نام جیمز که یک کشیش بود این عموی ویلیام زباندانی بود، باکفایتی ما فوق مردم عادی. زبانهای یونانی، لاتینی، عبری، سانسکریت، کلدانی، پالی و خدا می داند که چه زبانهای دیگر اقوام بت پرست را می توانست با همان سهولتی تکلم کند که زبان مادری و اقوام متمدن تر اروپایی.

این زبان دان پر حرارت نقش فوق العاده بزرگ در تربیت بیهوده و تعلیم فشرده ی ویلیام بیچاره که زود رس و سر شار از عشق آموختن بود بازی کرد. پدرش کار احمقانه ای کرد و از سه سالگی کودک بیچاره را که همه ی آثار نبوغ در وجود او آشکار بود از مهر مادر محروم کرد و وی را به دست عموی خبره سپرد برای اینکه او را تا خرخره از زبان های مختلف آکنده سازد.

پدر و مادر هامیلتون در تربیت مقدماتی او تأثیر ناچیزی داشتند زیرا کودک در دوازده سالگی مادر و دو سال بعد از آن پدر خود را از دست داد و مسئولیت تلف کردن استعداد خارق العاده ویلیام جوان فقط بر دوش جیمز هامیلتون می افتد که او را وادار به آموختن زبان هایی کرد که مطلقا" بیهوده بوده اند و به این طریق وی را در سیزده سالگی تبدیل به یکی از اعجوبه های تاریخ در آموختن زبان های مختلف (یا بهتر بگوییم او را به چندین دیکشنری) تبدیل کرد. همین مسئله که هامیلتون در سایه ی تربیت بیهوده ی عموی خود تبدیل به احمق پر مدعا و تحمل ناپذیری نگردید خود بهترین نشانه ی قدرت مقاومت و عقل سلیم ایرلندی او است .
داستان کودکی هامیلتون به رمان بدی شباهت دارد و با این حال عین حقیقت است. در سه سالگی زبان انگلیسی را استادانه می خواند و در حساب خوب پیشرفته بود، در چهار سالگی جغرافیا راخوب می دانست، در پنج سالگی زبان های لاتین و یونانی و عبری را خوب می خواند و ترجمه می کرد و یکی از تفریحات او این بود که اشعار طویل میلتون و هومر و کولینز و درایدن (به یونانی) را از حفظ بخواند. در هشت سالگی زبان های فرانسه و ایتالیایی را نیز بر مجموعه ی خود افزوده بود و به صورتی عادی در زبان لاتین شعر می ساخت و بالاخره قبل از این که به ده سالگی برسد پایه ی تبحر خارق العاده ای را در زبان های شرقی بنا نهاد و قبل از همه از عربی و سانسکریت شروع کرد.
شرح زیر را عموی او هنگامی که ویلیام نه سال و نه ماه داشت در این خصوص نوشته است : «وی اصلا" نمی تواند تشنگی خود را برای آموختن زبان های شرقی تسکین دهد و اکنون صرف نظر از برخی زبان های محلی مشرق که چندان اهمیتی ندارد تقریبا" تمام زبان های شرقی را می داند. اکنون که اطلاعات خود را در زبان سانسکریت عمیق تر ساخته است دیگر نقیصه ای در معلومات او در زبان های عبری و فارسی و عربی وجود نخواهد داشت و در سانسکریت نیز فوق العاده قوی است. مقدمات زبان های کلدانی، سریانی، هندوستانی و نیز زبان های محلی مالزی، ماهاراتا، بنگالی و بسیاری زبان های دیگر را از مدتها پیش آموخته است به زودی آموختن چینی را شروع خواهد کرد ولی تهیه کتاب های لازم در این خصوص خالی از اشکال نیست و وارد کردن این کتاب ها از لندن بسیار برایم گران تمام می شود لیکن یقین دارم که این مخارج بهترین سرمایه گذاری است».
با خواندن این شرح تنها کاری که می توانیم بکنیم این است که دستها را به سوی آسمان بلند کرده و بگوییم خدایا مفهوم این کار چه بوده است ؟!
صرف نظر از این موارد هامیلتون پسر بچه ای بود مانند همه ی پسر بچه های سالم دیگر، ورزش مورد علاقه ی او شنا بود. خلق وخوی او حاکی از نبوغ و رفتار او یکسان و بی اعتنا نسبت به اغلب امور بود. هامیلتون هیچ وقت نمی توانست تحمل کند که حیوانی یا انسانی را رنج دهد.

آشنایی همیلتون با ریاضی
ما بین دوازده سالگی و چهارده سالگی هامیلتون به تدریج خویشتن را از قید این علاقه مندی دیوانه وار به آموختن زبان های بی فایده نجات داد. وسیله ای که سرنوشت در اختیار او قرار داد تا او را از راه خطا دور کند حساب گر اعجوبه ی آمریکایی «زراه کالبرن» بود. ترتیبی داده بودند تا این دو جوان با هم آشنایی یابند به امید این که نابغه ی ایرلندی بتواند در اسرار روش محاسبه کردن ذهنی زراه نفوذ یابد و حال آن که خود این آمریکایی به درستی اسرار خویش را نمی دانست (روزی از زراه پرسیدند که آیا عدد 4294967297 (یعنی ششمین عدد از سلسله ی فرما) عدد اول است یا نه . وی بعد از مختصری محاسبه ی ذهنی جواب داد نه عدد اول نیست چون بر 641 قابل قسمت است. اما خود زراه هم قادر نبود که بگوید چگونه به چنین نتیجه ای رسیده است .(در واقع در روش های زراه کالبرن هیچ سری یا نکته ی قابل ملاحظه ای وجود نداشت و هنر نمایی های او ماحصل قدرت حافظه ای بود. کالبرن در بیان روشهای خویش برای دوست خود هامیلتون نهایت صراحت را به کار می برد و هامیلتون به نوبه ی خویش آن راتکمیل می کرد. این امر موجب شد تا به تدریج هامیلتون به ریاضیات کشیده شود.
در هجده سالگی همیلتون موفق به کشف قاعده همیلتون در مکانیک شد. با استفاده از حسابان تغییر می‌توان به وسیله این قاعده، در ریاضی معادله اویلر-لاگرانژ که در مکانیک لاگرانژی مورد استفاده قرار می‌گیرد را، اثبات کرد.
سال ۱۸۲۷ (یعنی در ۲۲ سالگی)، پروفسور ستاره ‌شناسی و ستاره ‌شناس سلطنتی ایرلند، صدا زده شد. در ابتدا او خود را با فیزیک نور و خواص هندسی‌اش مشغول کرد.
همیلتون خود را بعدها با چهارگان‌ها مشغول کرد، که امروزه به عنوان مثال در گرافیک کامپیوتری و نظریه نسبیت کاربرد دارد.
کارهای او بخصوص مربوط به مبحث نور،دستگاه‌های اشعه و مبحث دینامیک است . وی ملاحظات گائوس را در فضای سه بعدی تعمیم داد و در سال ۱۸۴۳ اولین اکتشافات خود را درباره کوآترنیون‌ها یعنی جبر فضایی که تعمیم جبر گائوس و کوشی می‌باشد به آکادمی سلطنتی ایرلند تقدیم کرد. تقریباً در همین اوقات ، ریاضی دان آلمانی هرمان گراسمان همین فکر را نه تنها در مورد فضای سه بعدی بلکه به فضای n بعدی تعمیم داد.

مرگ او
همیلتون سرانجام بعد از زندگی پرفراز خود در 24 سپتامبر ۱۸۶۵ در دوبلین درگذشت.

گردآونده : دنیایی از همه چیز – www.supergalaxy.ir

Sir William Rowan Hamilton (4 August 1805 – 2 September 1865) was an Irish physicist, astronomer, and mathematician, who made important contributions to classical mechanics, optics, and algebra.

زندگی نامه دیگر دانشمندان ریاضی :

- برتراند راسل	- فیثاغورث	- پیر فرما
- پیر لاپلاس	- اقلیدس	- لوباچفسکی
- رنه دکارت	- ارشمیدس	- بلز پاسکال
- ژوزف لاگرانژ	- لئوناردو فیبوناچی	- برنارد ریمان
- اراتستن	- فردریک گائوس	- تالس
- لئونارد اویلر	- گاسپار مونژ	- جیمز سیلوستر
- دالامبر	- یاکوب برنولی	- جورج کانتور
- کورت گودل	- آرتور کیلی	- یوهان برنولی
- گادفری هاردی	- یانی فون نویمان	- اوگستن کوشی
- پرفسور هشترودی	- دیوفانتوس	- خواجه طوسی
- خوارزمی	- جمشید کاشانی	- آپولونیوس
- هانری پوانکاره	- ابن هیثم	- ابوالوفای بوزجانی
- جان نپر	- اواریست گالوا	- گیوم هوپیتال
- امیلی دوشاتله	- لایب نیتز	- دیوید هیلبرت
- آندری مارکوف	- ژوزف فوریه	- عمر خیام
- جورج دانتزیگ	- مری سامرویل	- بنوت مندلبورت

زندگی نامه-بیوگرافی-دانشمند ریاضی-زندگی خصوصی-اطلاعات در مورد زندگی شخصی-عکس های زندگی خصوصی

مطالب وابسته :

- نظریه نسبیت آلبرت انیشتین